Abraham - usprawiedliwiony z wiary czy z uczynków?

[Kleopatra]

Wierzymy, że jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem z wiary, a nie z uczynków, które są owocami wiary. Prześledźmy zatem przykład usprawiedliwienia Abrahama w listach:
a) List do Rzymian 4:1-4, Biblia Tysiąclecia: "(1) Zapytajmy więc, co <zyskał> Abraham, przodek nasz według ciała (2) Jeżeli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma powód do chlubienia się, ale nie przed Bogiem. (3) Bo cóż mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. (4) Otóż temu, który pracuje, poczytuje się zapłatę nie tytułem łaski, lecz należności.";
b) List do Rzymian 4:8-17, Biblia Tysiąclecia: "(8) Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczyta grzechu. (9) Przeto czy błogosławieństwo to dotyczy obrzezanych, czy też i nieobrzezanych? Czytamy przecież, że Abrahamowi została poczytana wiara za sprawiedliwość. (10) W jakich okolicznościach została poczytana: czy był obrzezany, czy przed obrzezaniem? Otóż nie po obrzezaniu, ale gdy był nieobrzezany.(11) I otrzymał znak obrzezania jako pieczęć usprawiedliwienia osiągniętego z wiary posiadanej wtedy, gdy jeszcze nie był obrzezany. I tak stał się ojcem wszystkich tych, którzy nie mając obrzezania, wierzą, by i im poczytano to za tytuł do usprawiedliwienia, (12) a także ojcem tych obrzezanych, którzy nie tylko na obrzezaniu się opierają, ale nadto kroczą śladami tej wiary, jaką ojciec nasz Abraham posiadał przed obrzezaniem. (13) Albowiem nie od [wypełnienia] Prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od usprawiedliwienia z wiary. (14) Jeżeli bowiem dziedzicami stają się ci, którzy się opierają na Prawie, to wiara straciła znaczenie, a obietnica pozostała bez skutku. (15) Prawo bowiem pociąga za sobą karzący gniew. Gdzie zaś nie ma Prawa, tam nie ma i przestępstwa. (16) I stąd to [dziedzictwo] zależy od wiary, by było z łaski i aby w ten sposób obietnica pozostała nienaruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potomstwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które ma wiarę Abrahama. On to jest ojcem nas wszystkich - (17) jak jest napisane: Uczyniłem cię ojcem wielu narodów - przed obliczem Boga. Jemu on uwierzył jako Temu, który ożywia umarłych i to, co nie istnieje, powołuje do istnienia.";
c) List do Galatów 3:5-9, Biblia Tysiąclecia: "(5) Czy Ten, który udziela wam Ducha i działa cuda wśród was, /czyni to/ dlatego, że wypełniacie Prawo za pomocą uczynków, czy też dlatego, że dajecie posłuch wierze? (6) W taki sam sposób Abraham uwierzył Bogu i to mu poczytano za sprawiedliwość. (7) Zrozumiejcie zatem, że ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama. (8) I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. (9) I dlatego tylko ci, którzy polegają na wierze, mają uczestnictwo w błogosławieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze.";
ALE:
d) List Jakuba 2:21, Biblia Tysiąclecia: "(21) Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony, kiedy złożył syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym?";
I znowu:
e) List Jakuba 2:23, Biblia Tysiąclecia: "(23) I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył przeto Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.".
Dlaczego wszystkie inne cytaty mówią o usprawiedliwieniu Abrahama z wiary, a List Jakuba 2,21 tak się od nich różni, Jakub pisze o usprawiedliwieniu Abrahama z uczynków? Kto ma w takim razie rację??? Osobiście jestem nadal za usprawiedliwieniem z wiary, ale co w takim razie począć z Listem Jakuba 2,21?

[Elżbieta]

Hm. Też nie wiem, przecież czyny Abrahama były wyrazem wiary i posłuszeństwa.

[Artur]

Typowy problem człowieka współczesnego to (głupi) religijny dualizm. Gdy człowiek taki składa szafkę na buty, gdy bawi się z dziećmi, gdy zdaje egzamin na prawo jazdy nie ma problemów i wie, że nie da się rozłączyć myśli od czynów. Wie, że myśl i czyn przenikają się nawzajem, wie, że wynikają z siebie nawzajem, wie, że współdziałają. Ale gdy przychodzi co do czego i zaczyna zajmować się religią nagle rzecz oczywista przestaje taką być. I nagle zaczyna się zastanawiać jak to jest możliwe.

[eR!]

Typowy problem człowieka współczesnego to (głupi) religijny dualizm. Gdy człowiek taki składa szafkę na buty, gdy bawi się z dziećmi, gdy zdaje egzamin na prawo jazdy nie ma problemów i wie, że nie da się rozłączyć myśli od czynów. Wie, że myśl i czyn przenikają się nawzajem, wie, że wynikają z siebie nawzajem, wie, że współdziałają. Ale gdy przychodzi co do czego i zaczyna zajmować się religią nagle rzecz oczywista przestaje taką być. I nagle zaczyna się zastanawiać jak to jest możliwe.

Mnie to też interesuje.
Jakub pisze: (14) Cóż to pomoże, bracia moi, jeśli ktoś mówi, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy wiara może go zbawić? (15) Jeśli brat albo siostra nie mają się w co przyodziać i brakuje im powszedniego chleba, (16) a ktoś z was powiedziałby im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie, a nie dalibyście im tego, czego ciało potrzebuje, cóż to pomoże? (17) Tak i wiara, jeżeli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie."

Natomiast Paweł pisze: "Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość"

Czyli kto wierzy w Pana, ale nie spełnia uczynków bedzie usprawiedliwiony, choć jego wiara jest martwa?

[Piotrek]

Raczej nie, no bo w Ewangelii Mateusza jest napisane:
"Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie (...)" (Mt 25, 34-35);
"A Król im odpowie: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić (...)" (Mt 25, 40-42);
"Wtedy odpowie im: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". (Mt 25,45).
Uczynki wypływają z wiary, a nie na odwrót. Jak nie ma uczynków, to z wiarą też jest coś nie tak.